تاريخچه استحصال طلا

طلا در رگه ها و نهشته هاي آبرفتي وجود دارد و اغلب از سنگها و ديگر مواد معدني بوسيله استخراج و عمليات گل شويي جدا مي گردد. طلا از كانه هاي آن به روشهاي سيانيداسيون (Cyaniding)، ملقمه سازي    (Amalgamating) و گداختن (Smelting) استحصال مي شود. تصفيه و خالص سازي طلا نيز با الكتروليز آن انجام مي گيرد.

اولين روشي كه بشر براي بدست آوردن طلا به كار بردشستشوي ماسه هاي طلادار بود. قسمت اعظم طلايي كه در ادوار گذشته استخراج مي شد، طلاي آبرفتي بود و عمل استحصال طلا به روش هاي ابتدايي و سنتي صورت مي گرفت؛ از اين وسايل مي توان به جعبه شن شويي، لاوك و... اشاره كرد. پس از كشف تيزاب سلطاني كاني هاي طلادار را با نمك و شوره و زاج و گرد آجر مخلوط كرده و در كوره اي حرارت مي دادند و بدين ترتيب طلا با توجه به وزن مخصوص بالا در ته كوره باقي مي ماند. استفاده از روش حرارتي و بكارگيري تركيبات سرب از ديگر روش هاي استحصال طلا در زمان هاي گذشته بود. اين روش در عين حال

كه ابتداييترين روش علمي شتاخته شده است، هنوز به عنوان روش مطمئن اندازه گيري عيار طلا به كار گرفته مي شود و اصطلاح علمي كوپلاسيون يا تجزيه حرارتي ناميده مي شود.

روش ديگر كه مورد استفاده بشر قرار گرفت استفاده از جيوه مي باشد. جيوه فلزي است كه با تشكيل ملقمه، طلاي موجود در خاك را در خود جمع و حل مي كند. بنابراين از اين خاصيت براي آزادسازي طلا از از كاني هاي ديگر استفاده مي شود.

روش بعدي استفاده از گاز كلر در استخراج صنعتي طلا مي‌باشد كه در يك دوره كوتاهي انجام گرفته با كشف روش سيانوراسيون در اواخر قرن نوزدهم بدليل مشكلات زيست محيطي مورد استفاده صنعتي قرار نگرفته است.
در روش ملقمه كردن، طلا توسط جيوه از ساير مواد جدا مي‌شود و سپس از طريق تبخير نمودن از طلا جدا مي‌شود. در اين روش كه به فرآيند پاشيو مرسوم است، جيوه ‌اي كه به محيط زيست وارد مي‌شود، بازيابي نمي‌شود.زماني كه قسمت اعظم طلا به صورت ذرات ريز تشكيل شده است، تغليظ مكانيكي و ملقمه سازي امكان پذير نيست و طلا را بايد به شكل محلول درآورد كه اين عمل با روش سيانوراسيون و واكنش با سيانيد سديم انجام ميگيرد كه يكي از مهمترين روش هاي توليد طلاي آزاد دانه ريز مي باشند.                                                         

بدون منظور، به وسيله آسياب ها و سنگ شكن ها، آسياهاي گلوله اي تر و كلاسيفايرها، ذرات طلا را از مواد سنگي جدا مي كنند. در پروژه هاي جديدتر، اين فرآيند آسيا كردن به طور زيرزميني انجام مي‌ شود.
مواد معدني طلا دار خرد شده كه ذرات طلا يا سولفيد زياد دارند، ممكن است كه براي سيانيدي شدن مناسب نباشند. فرآيندهاي مقدماتي، شامل تغليظ گرانشي، كه پس از آن ملقمه سازي انجام مي شود، تقريبا هميشه مورد نياز است. اين شيوه، اين امكان را فراهم مي كند تا 50% طلا سريعتر از روش سيانوري استحصال شود.
تغليظ و تمركز گرانشي را پيش از اين به كمك پارچه اي مخمل انجام مي دادند. پارچه را با يك گيره محكم مي كردند و دوغاب ماده معدني خرد شده را از آن عبور مي دادند. پارچه مي بايست عمود بر جهت جريان قرار مي گرفت. ذرات چگالتر در شيارها گير مي كردند ولي ذرات كوارتز سبكتر به كمك نيروي آب شسته مي شدند.
پارچه مخمل ديگر استفاده نمي شود و به جاي آن از كائوچوي موجدار استفاده مي كنند (ضخامت mm10، عمق شيارها mm3، فاصله بين شيارها mm6) تجهيزات مكانيكي مدرن يك كمربند طولاني دارند (به عرض 5/1 متر و طول 2/7 متر) كه زاويه شيب آن °110 است. اين كمربند با سرعتm/min 4 در خلاف جهت جريان سيال كانه دار حركت مي كند.